نازنین آمــــد و دستی به دل مـــــا زد و رفت‏‎ ‎
پــــرده ی خلوت این غمکده بـــــالا زد و‏‎ ‎رفت‎ ‎

کنج تنهـــــایی ما را به خیـــــالی خوش کرد‏‎ ‎
خواب خورشید به چشم‏‎ ‎شب یلدا زد و رفت‏‎ ‎

درد بـــــی عشقی ما دید و دریغش آمــــــد‏‎ ‎
آتش شوق‏‎ ‎درین جـــــان شکیبــــا زد و رفت‏
‎ ‎
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می‎ ‎خورد‎ ‎
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت‏‎ ‎

رفت و از گریـــــه‎ ‎ی تـوفانـی ام اندیشه نکرد‏‎ ‎
چه دلی داشت خدایـــا که به دریا زد و‏‎ ‎رفت‎
‎ ‎
بــــود آیـــــا که ز دیوانـــــه ی خــــود یاد کند‏‎ ‎
آن که زنجیـــــر به پای‎ ‎دل شیــــدا زد و رفت‏